پروازِ نهایی «امامعلی حبیبی» دلاور مازندرانی که نخستین طلای المپیک را برای ایران کسب کرد؛
«ببر مازندران» تسلیمِ مرگ شد
«امامعلی حبیبی گودرزی» که نخستین طلای المپیک برای ایران را در سال 1956 میلادی (1334 خورشیدی) کسب کرد و افزون بر آن چندین مقام جهانی و آسیایی دیگر در کشتی به دست آورد، در 94 سالگی و پس از تحمل چند هفته بیماری دعوت حق را لبیک گفت و تسلیم مرگ شد.
به گزارش تفکر، امامعلی حبیبی نخستین نشان طلای بازیهای المپیک را برای ایران کسب کرد و دارنده نشان طلای بازیهای المپیک تابستانی ۱۹۵۶ در دسته ۶۷ کیلوگرم، سه عنوان قهرمانی در رقابتهای قهرمانی جهان، نشان طلای بازیهای آسیایی ۱۹۵۸ و همچنین پنج عنوان قهرمانی ایران بود.
وی که از دوستان نزدیک جهانپهلوان غلامرضا تختی بود، از سریعترین و فنیترین کشتیگیران دوران فعالیت خود بود و مهارت خاصی در اجرای فنون مختلف کشتی داشت.
حبیبی پس از کنارهگیری از دنیای کشتی، در حوزههای سیاست و سینما نیز به فعالیت پرداخت. حبیبی در سال ۱۳۴۲، کاندیدای مجلس شورای ملی شد و از حوزه بابل برای نشستن روی یکی از ۲۰۰ کرسی مجلس انتخاب شد. او پس از پایان دوره چهار ساله مجلس، در چهار فیلم سینمایی بازی کرد. وی در فیلم ببر مازندران به کارگردانی ساموئل خاچیکیان، نقش یک کشتیگیر را ایفا کرد و پس از همان فیلم به «ببر مازندران» معروف شد.
گفتنی است امامعلی حبیبی ۵ خرداد ۱۳۱۰ در روستای دَرزیکُلای شهرستان بابل در استان مازندران به دنیا آمد اما اصالت وی اهل آب اسک آمل بود. از وی همچنین پنج فرزند به یادگار مانده است که همگی خارج از کشور زندگی میکنند.



روانِ مردم را خطخطی نکنید !
مجری برنامه «خطخطی» که قرار بود یک برنامه طنز باشد به کشتهشدگان حوادث اخیر توهینی آشکار کرد و همین اهانت موجب شد هم برنامه از کونداکتور شبکه افق حذف و هم مدیر این شبکه عزل شود اما آیا آثار مخرب چنین جملههایی از روح رنجور خانوادههای داغدار و ملت نگران زدوده خواهد شد؟
«مهارت»؛ پناهگاهِ امنِ توسعه
رویدادهای گذشته بهروشنی نشان داد که هیچ درمانی برای التیام زخمهای اجتماعی، کارآمدتر از «امید به فردا» نیست و این امید جز از طریق «مهارتافزایی» و «اشتغال پایدار» محقق نمیشود. بسیاری از ناآرامیهای ریشهدار، نه با انفعال، بلکه با اقدام پیشگیرانه و سازنده نهادهای آموزشی و اشتغالآفرین درمانپذیرند.
برف، باران و سخاوتِ آسمان
لازم است به خودمان یادآور شویم مصرف بهینه آب هم در بخش کشاورزی و هم در بخش شُرب، وظیفه و تکلیف همگانی است و هیچ مدیر یا شهروندی نباید در این موضوع، مسئولیت قانونی و اجتماعی خود را فراموش کند که این کار ناسپاسی است و چه بسا قهر و غضب طبیعت را به همراه داشته باشد و تا مدتها در حسرت چنین سخاوتی از سوی آسمان بمانیم.