به گزارش تفکر، مسابقات جام جهانی فوتبال هنرمندان در مسکو آغاز شد و تیم ملی فوتبال هنرمندان جمهوری اسلامی ایران که در گروه D این رقابتها با تیمهای کرهجنوبی، صربستان و قرقیزستان همگروه شده، در نخستین دیدار از دور مقدماتی به مصاف قرقیزستان رفت.
این مسابقات با حضور ۱۶ تیم از قارههای مختلف در چهار گروه چهار تیمی برگزار میشود و تیم ملی فوتبال هنرمندان ایران که در سال ۲۰۱۶ میلادی موفق به کسب عنوان قهرمانی شد، با ترکیبی از هنرمندان، بازیگران سینما و تلویزیون و نیز پیشکسوتان فوتبال در این رقابتها حضور پیدا کرده و ملیپوشان امیدوارند با صعود از دور مقدماتی و رسیدن به جمع تیمهای پایانی، نماینده شایستهای برای ورزش، فرهنگ و هنر ایرانزمین در عرصهای بینالمللی باشند.
در این دوره از مسابقات، هنرمندان و بازیگران شناختهشدهای از جمله مجید مشیری، سید جواد هاشمی، محسن تنابنده، احمد مهرانفر، کامبیز دیرباز (مازندرانی)، علی لهراسبی، حسین پورکریمی، سامان صفاری و سعید بحری (مازندرانی) و جعفر عزتی جمعی دیگر از هنرمندان کشور، لباس تیم ملی هنرمندان را بر تن کردهاند.
در بخش فوتبال نیز، برخی چهرههای نامآشنای فوتبال ایران از جمله ابراهیم میرزاپور، دروازهبان اسبق تیم ملی فوتبال ایران، مجتبی شیری و مهدی صالحپور حضور دارند.
مهدی پاشازاده، سرمربیگری و مهدی خانمیرزایی نیز مربیگری تیم فوتبال هنرمندان کشورمان را برعهده دارند.
سید جواد هاشمی علاوه بر کاپیتانی تیم هنرمندان، سرپرستی تیم را نیز بر عهده دارد.
«جوانی جمعیت» با حرف و هشدار
مدیران و نمایندگان هم مستمراً از تَبَعاتِ پیری جمعیت میگویند و بر اجرای قانون جوانی جمعیت و برگزاری جلسات روتین در این زمینه تأکید دارند اما مشکل همینجاست که با حرف و هشدار، نرخ ازدواج بالا نمیرود و تمایل به فرزندآوری در زوجها شدت نمیگیرد و جمعیتِ استان، جوان نمیشود.
«مسعود پزشکیان»؛ مردی آرام در روزهایی سخت
کشورها در بحران، بیش از آنکه به صدای بلند نیاز داشته باشند، به اعصاب آرام و تصمیمات منطقی و عملی نیاز دارند و یکی از مهمترین ویژگیهای «مسعود پزشکیان» در این دوره، همین آرامش در تصمیمگیری، صداقت در رفتار و گفتار و پرهیز از واکنشهای هیجانی بود. او از همان آغاز فعالیت خود نشان داد که علاقهای به تولید دوقطبیهای جدید ندارد و ترجیح میدهد به جای افزودن بر شکافهای موجود، بر نقاط مشترک تکیه کند.
از دولتِ کارگر تا دولتِ معمار
دولتِ معمار، دیگر وارد مصالح و ملات نمیشود؛ او «کدهای ساختمانی مهارت» را مینویسد، «پلان شایستگی» را ترسیم میکند، «مهندسان ناظر» را بر کیفیت میگمارد و سپس عقب مینشیند تا بخش خصوصی، تشکلهای صنفی و نهادهای اجتماعی، ساختمان مهارت را با خلاقیت خود برپا کنند.
