یادداشت «تفکر» درخصوص وظایف شهروندان در روز «طبیعت»؛
اگر با کمالاتی و باشکوه // میفروز آتش به هر دشت و کوه
حفظ و صیانت از محیطزیست، منابع طبیعی، عرصههای جنگلی و پهنههای ساحلی تنها وظیفه یک دستگاه نیست و همه مردم در این خصوص تکلیف دارند به این خاطر که این عرصهها، داراییهای مُشاع هستند و نسلهای بعد هم از آن سهم دارند و همانگونه که اجداد ما این عرصهها را سالم به ما تحویل دادند، ما نیز وظیفه داریم آن را تحویل نسلهای بعد بدهیم.
به گزارش تفکر، فردا ۱۳ فروردین و روز طبیعت است همان روزی که در بیان غیررسمی «سیزدهبهدر» نام دارد و از دیرباز مردم این سرزمین، در این روز به دامن کوه و دشت و دمن میرفتند تا آمدن بهار را با چشم ببینند و با تمام وجود خود حس کنند گویا که میخواهند از بیدار شدن طبیعت پس از یک زمستان سخت و سرد، بیداری و زندگی بیاموزند.
در این روزها معمولاً جملاتی چون «از طبیعت چیزی جز عکس برندارید و در طبیعت چیزی جز رد پا باقی نگذارید» نیز در محورهای منتهی به جنگل به چشم میخورد با این هدف که به انسانهای سرخوش از بادِ بهار و عطرِ فروردین یادآوری کند که طبیعت هم برای خود جانی دارد و سامانی و نباید به آن آسیبی وارد کرد اعم از قطع شاخ و برگ درختان، روشن کردن آتش، رها کردن زباله و نابود کردن پوشش گیاهی.
امسال اما نگرانی ما بیش از هر سال است به این دلیل که هوا به شکلی غیرعادی گرم بهنظر میرسد و در چنین شرایطی یک آتشسوزی کوچک میتواند به سرعت تا قلب جنگلهای هیرکانی پیشروی کند.
دلیل دوم نگرانی ما دو روز تعطیلات عید سعید فطر قبل از ۱۳ نوروز و ۲ روز تعطیلی آخر هفته پس از روز طبیعت است که موجب خواهد شد جمعیت بیشتری آهنگِ طبیعت کنند و روزهای بیشتری در دل آن اردو بزنند و در این شرایط لازم است همه هوشیارتر عمل کنیم و هوای طبیعت را بیشتر داشته باشیم.
عوامل جنگلبانی و منابع طبیعی در این روزها، در آمادهباش کامل هستند اما اگر آتشی برافروخته شود، در چنین شرایط آب و هوایی، چه بسا بهطور گسترده منتشر شود و مهار آن خارج از توان این نیروها باشد یا چند هفته زمان ببرد.
نکته مهم بعدی این است که حفظ و صیانت از محیطزیست، منابع طبیعی، عرصههای جنگلی و پهنههای ساحلی تنها وظیفه یک دستگاه نیست و همه مردم در این خصوص تکلیف دارند به این خاطر که این عرصهها، داراییهای مُشاع هستند و نسلهای بعد هم از آن سهم دارند و همانگونه که اجداد ما این عرصهها را سالم به ما تحویل دادند، ما نیز وظیفه داریم آن را تحویل نسلهای بعد بدهیم.
انتظار میرود با اینهمه توضیح، شهروندان و مسافرانی که این روزها به دامن طبیعت میروند تا از موهبتهای آن بهره ببرند، در پایان هم در نهایت مراقبت و احترام از حریم آن بیرون بیایند؛ آتشی را نیمسوخته در حاشیه جنگل رها نکنند و زبالهها و بهویژه ظروف پلاستیکی و سفرههای یکبارمصرف را در طبیعت جا نگذارند.
نباید بیاحتیاطی یا بیمسئولیتی برخی از ما موجب شود به این سرمایه ارزشمند آسیب برسد؛ که در آن صورت هم در پیشگاه خالق و هم در برابر نسلهای بعدی شرمنده خواهیم بود ضمن اینکه هر آسیبی در طبیعت برابر قانون «اثر پروانهای»، در کوتاهمدت دامن خودمان را نیز خواهد گرفت.
به لطف دولت «نان» هم گران شد
«نان» یک ماده غذایی پایه است به این معنا که در سر همه سفرهها و در همه وعدههای غذایی مصرف میشود و در چنین شرایطی دولتمردان و نمایندگان باید هم در تأمین آن و هم در تثبیت قیمت آن، اهتمام ویژه داشته باشند در حالیکه روز گذشته و بدون اعلام قبلی، گران شد و این گرانی را مردم زمانی فهمیدند که برای خرید نان از واحدهای خبازی کارت کشیدند.
مرگِ خبرنگار
اتفاقی که برای «ویلی لومَن» شخصیت اصلی نمایشنامه «مرگ فروشنده» اثر «آرتور میلر» رخ داد، این روزها برای خبرنگاران در حال تکرار شدن است. بسیاری مانند ویلی دریافتند سالها وفاداری، زحمت و حتی نامآوری و شهرتآفرینی برای رسانههایی که در آن کار میکردند، بههنگام بحران مالی، تضمینکنندهی ماندگاریشان نیست.
انجیلسی را رها کنید
شاید این ۲ بند از خبر فرماندار بابل برای کسی که از عقبه سایت انجیلسی اطلاعی ندارد و از اساس نمیداند انجیلسی کجاست و چه بلایی بر سر جنگلهای هیرکانی منطقه طی بیش از ۲ دهه اخیر بهخاطر دپوی زباله در این نقطه آمد که در نهایت با حکم قضایی، جلوی انتقال زباله به این نقطه گرفته شد، خبری مسرتبخش باشد اما برای ما که در دهه هشتاد ۲ بار از این نقطه دیدن کردیم، چیزی جز افتادن در چرخه «آزمون و خطا» و «آزمودنِ آزمودهها» نیست.