هشدار اورژانس مازندران؛
قاتل خاموش در کمین است
با بارش برف و باران و موج سرمای شدید که همه استان مازندران را در خود گرفت: نگرانی از مرگ بر اثر استنشاق گاز منواکسیدکربن هم بالا گرفته و دو تن نیز در آمل جان خود را از دست دادند و اورژانس مازندران نیز به شهروندان استان هشدار داد که مراقب قاتل خاموش باشند.
به گزارش تفکر، کارشناسان و پزشکان از مسمومیت با گاز منواکسید کربن بهعنوان یکی از مسمومیتهای خطرناک نام میبرند که در نتیجه آن فرد بدون این که خود متوجه باشد، در سکوت به کام مرگ کشیده میشود.
گاز منواکسیدکربن که نام قاتل خاموش را به آن دادهاند در اتاقهای کوچک کارگری، خوابگاههای دانشجویی، اماکنی که هوا در آن جریان ندارد و در فضاهایی که خروجی بخاری و شومینه نشتی دارد، قربانیان خود را انتخاب میکند.
این مسمومیت بهوسیله انواع وسایل گازسوز ازجمله بخاری، آبگرمکن، پیکنیک و حتی زغال ایجاد میشود، اغلب در زمستان رخ میدهد
زکریا اشکپور سخنگوی اورژانس مازندران ضمن هشدار نسبت به مرگ خاموش، گفت: مسمومیت با منوکسید کربن یا گازگرفتگی، مسمومیتی است که بهدلیل تنفس گاز خطرناک، بیرنگ و بیبوی منوکسید کربن یا co ایجاد میشود.
سخنگوی اورژانس مازندران بیان کرد: متاسفانه نشت گاز منواکسید کربن در یک منزل مسکونی، جان ۲ برادر را گرفت و این حادثه در روستای گالشکلای بخش دابودشت آمل رخ داد.
اشکپور با هشدار نسبت به استفاده از زغال و گاز پیکنیک در داخل چادرهای مسافرتی و همچنین در فضای بسته برای ایجاد گرمایش، خاطرنشان کرد: این اقدام خطرناک موجب مسمومیت شدید و حتی مرگ میشود.
«جوانی جمعیت» با حرف و هشدار
مدیران و نمایندگان هم مستمراً از تَبَعاتِ پیری جمعیت میگویند و بر اجرای قانون جوانی جمعیت و برگزاری جلسات روتین در این زمینه تأکید دارند اما مشکل همینجاست که با حرف و هشدار، نرخ ازدواج بالا نمیرود و تمایل به فرزندآوری در زوجها شدت نمیگیرد و جمعیتِ استان، جوان نمیشود.
«مسعود پزشکیان»؛ مردی آرام در روزهایی سخت
کشورها در بحران، بیش از آنکه به صدای بلند نیاز داشته باشند، به اعصاب آرام و تصمیمات منطقی و عملی نیاز دارند و یکی از مهمترین ویژگیهای «مسعود پزشکیان» در این دوره، همین آرامش در تصمیمگیری، صداقت در رفتار و گفتار و پرهیز از واکنشهای هیجانی بود. او از همان آغاز فعالیت خود نشان داد که علاقهای به تولید دوقطبیهای جدید ندارد و ترجیح میدهد به جای افزودن بر شکافهای موجود، بر نقاط مشترک تکیه کند.
از دولتِ کارگر تا دولتِ معمار
دولتِ معمار، دیگر وارد مصالح و ملات نمیشود؛ او «کدهای ساختمانی مهارت» را مینویسد، «پلان شایستگی» را ترسیم میکند، «مهندسان ناظر» را بر کیفیت میگمارد و سپس عقب مینشیند تا بخش خصوصی، تشکلهای صنفی و نهادهای اجتماعی، ساختمان مهارت را با خلاقیت خود برپا کنند.
