یادداشت «تفکر» درخصوص حضور تماشاچیان زن در بازی فوتبال «نساجی مازندران» و «آلومینیوم اراک»؛
سههیچ به نفع «زنان وطنی»
پایان این بازی با ناکامی تیم میزبان رقم خورد اما زنان و دخترانی که در ورزشگاه شهید وطنی حضور داشتند، چنان تشویقی از تیم محبوب خود کردند که تاریخ گواهی خواهد داد این بازی سه هیچ به نفع تماشاچیان به پایان رسید، زنانی که بعضاً فرزندان خود را نیز آورده بودند.
به گزارش تفکر، زنان موجودات عجیبی هستند، وقتی میخندند، گویا جهان میخندد، وقتی گریه میکنند حس میکنی سوگ سیاووشان است یا رستم -قهرمان اسطورهای شاهنامه-، پیکر بیجانِ سهراب جوان را در کوچه و خیابانهای شهر بر سرِ خود میبرد و به پهنای صورت مویه میکند و حس میکنی آفتاب دیگر نخواهد تابید.
روز گذشته و برای نخستین بار تنها تماشاچیان زن در بازی فوتبال «نساجی مازندران» و «آلومینیوم اراک» در ورزشگاه شهید وطنی قائمشهر حاضر شدند و سرکار خانم «امالبنین محمدی» مدیرکل دفتر امور بانوان استانداری مازندران و برخی از مدیران استانی و شهرستانی چون «بریمانی» مدیرکل ورزش و جوانان استان و «قربانی» فرماندار قائمشهر در این حضور تاریخی، زنان و دختران جوان را همراهی کرده بود.
پایان این بازی با ناکامی تیم میزبان رقم خورد اما زنان و دختران حاضر در ورزشگاه، چنان تشویقی از تیم محبوب خود کردند که تاریخ گواهی خواهد داد این بازی سه هیچ به نفع تماشاچیان به پایان رسید، زنانی که بعضاً فرزندان خود را نیز در یک روز بارانی و سرد با خود به ورزشگاه شهید وطنی قائمشهر آورده بودند.
در پایان این بازی بسیارانی از حضور و تشویق زنان چنان به وجد آمده بودند که ناکامی تیم محبوبشان از خاطرشان زدوده شد.
احتمالاً مسئولان و تصمیمسازان هم دریافتند که بازی فوتبالی که تماشاچی زن داشته باشد، هیجان و حرارت بیشتری خواهد داشت چون دختران و زنان حتی حضورشان در ورزشگاه و تشویق آنان از تیم محبوبشان نیز متفاوت و متمایز است.
***عکس از «حسن مقدسی» سایت خزرنما
روانِ مردم را خطخطی نکنید !
مجری برنامه «خطخطی» که قرار بود یک برنامه طنز باشد به کشتهشدگان حوادث اخیر توهینی آشکار کرد و همین اهانت موجب شد هم برنامه از کونداکتور شبکه افق حذف و هم مدیر این شبکه عزل شود اما آیا آثار مخرب چنین جملههایی از روح رنجور خانوادههای داغدار و ملت نگران زدوده خواهد شد؟
«مهارت»؛ پناهگاهِ امنِ توسعه
رویدادهای گذشته بهروشنی نشان داد که هیچ درمانی برای التیام زخمهای اجتماعی، کارآمدتر از «امید به فردا» نیست و این امید جز از طریق «مهارتافزایی» و «اشتغال پایدار» محقق نمیشود. بسیاری از ناآرامیهای ریشهدار، نه با انفعال، بلکه با اقدام پیشگیرانه و سازنده نهادهای آموزشی و اشتغالآفرین درمانپذیرند.
برف، باران و سخاوتِ آسمان
لازم است به خودمان یادآور شویم مصرف بهینه آب هم در بخش کشاورزی و هم در بخش شُرب، وظیفه و تکلیف همگانی است و هیچ مدیر یا شهروندی نباید در این موضوع، مسئولیت قانونی و اجتماعی خود را فراموش کند که این کار ناسپاسی است و چه بسا قهر و غضب طبیعت را به همراه داشته باشد و تا مدتها در حسرت چنین سخاوتی از سوی آسمان بمانیم.
