یادداشت «تفکر» درخصوص سفر نایبرییس مجلس شورای اسلامی به ساری و میاندورود با هدف رفع موانع اجرای برخی طرحهای عمرانی؛
نیکزاد رفت؛ نوبتِ مدیران است
تعامل و هماهنگی «مهدی یونسی رستمی» با نمایندگان موجب شد «علی نیکزاد» که نایبرییس مجلس شورای اسلامی با سابقه اجرایی و عمرانی است به مازندران بیاید و از پروژه مهم زیرساختی چون محور ساری- تاکام بازدید بهعمل آورد و اعتباراتی درخصوص این پروژه و همچنین زبالهسوز تعیین کند اما این تازه آغاز کار است و استاندار مازندران و نمایندگان باید پیگیر باشند تا مصوبات این سفر در کوتاهزمان اجرایی شود و گزارش آن نیز به مردم برسد.
به گزارش تفکر، سفر نایبرییس مجلس شورای اسلامی به مازندران را نباید صرفاً در قاب دیدارها، جلسات و سخنرانیها خلاصه کرد. اهمیت این سفر، بیش از آنکه به حضور یک مقام ارشد در استان مربوط باشد، به فرصتی بازمیگردد که اکنون پیش روی مدیران مازندران قرار گرفته است؛ فرصتی برای آنکه مطالبات انباشته استان را از سطح حرف و وعده، به مسیر تصمیم و اجرا منتقل کنند.
مازندران فهرست کوتاهی از مشکلات ندارد؛ از پروژههای نیمهتمام و مسائل زیرساختی گرفته تا چالشهای آب، راه، پسماند، کشاورزی، صنعت، گردشگری و سرمایهگذاری. مسأله اما فقط تعداد مشکلات نیست؛ مسأله اصلی این است که چه میزان از این مطالبات با برنامه مشخص زمانبندیِ روشن دنبال میشود.
حضور نیکزاد، بهعنوان نایبرییس مجلس و چهرهای آشنا با مسائل اجرایی و عمرانی، میتواند بخشی از این مطالبات را به سطح ملی منتقل کند. اما یک نکته نباید فراموش شود: مجلس نمیتواند جای مدیران اجرایی استان را بگیرد.
اگر قرار است این سفر برای مازندران دستاوردی داشته باشد، اکنون نوبت دستگاههای اجرایی استان است که دقیق و شفاف بگویند چه میخواهند، چه کردهاند، چه مانعی پیش روی آنهاست و برای عبور از آن چه تصمیمی لازم است.
مدیری که پس از پایان سفر، صورتجلسهای را بایگانی کند و دوباره به روال گذشته بازگردد، عملاً فرصت ایجادشده را از دست داده است. مردم مازندران دیگر به فهرست بلندبالای وعدهها نیاز ندارند؛ آنچه مطالبه میکنند، جدول زمانبندی اجرای وعدههاست.
اکنون توپ در زمین مدیران مازندران است. اگر مطالبهای وجود دارد، باید عدد داشته باشد؛ اگر پروژهای نیمهتمام است، باید زمان اتمام داشته باشد؛ اگر مانعی وجود دارد، باید نام دستگاه مسئول و راهکار رفع آن مشخص باشد.
سفر «علی نیکزاد» به ساری و میاندورود میتواند یک «رویداد» باشد و چند روز بعد به خاطرهای خبری تبدیل شود یا میتواند نقطه شروع پیگیری مجموعهای از مطالبات واقعی استان باشد. تفاوت این دو، نه در سخنرانیهای سفر و وعدههایی که داده شد، بلکه در عمل مدیران و نمایندگان استانی پس از سفر و عملیاتی کردن آن وعدهها مشخص خواهد شد.
مازندران امروز بیش از هر چیز به مدیریتی نیاز دارد که مطالبهگر، پیگیر و پاسخگو باشد. بنابراین اگر دیروز نوبت نیکزاد بود که به استان بیاید و پای مطالبات مازندران بنشیند، امروز نوبت مدیران استان است که نشان دهند برای پیگیری و تحقق این مطالبات چه در چنته دارند.
نایبرییس مجلس شورای اسلامی روز گذشته آمد از پروژه ساری-تاکام بازدید و 8 هزار میلیارد ریال اعتبار تازه برای آن تعیین کرد، دستور داد اعتبار باقیمانده زبالهسوز ساری ظرف ده روز پرداخت شود، از اختصاص سهمیه قیر رایگان برای شهرداری ساری و میاندورود خبر داد، از خرید یک دستگاه نردبان آتشنشانی ۶۴ متری به مبلغ دو هزار و ۵۰۰ میلیارد ریال گفت و در جلسه شورای اداری نکا حضور یافت، اما از امروز به بعد توپ در زمین مدیران ارشد استان و همچنین نمایندگان مردم است که پیگیر تحقق این مصوبات این سفر باشند و گزارش آن را نیز به مردم بدهند.


نیکزاد رفت؛ نوبتِ مدیران است
تعامل و هماهنگی «مهدی یونسی رستمی» با نمایندگان موجب شد «علی نیکزاد» که نایبرییس مجلس شورای اسلامی با سابقه اجرایی و عمرانی است به مازندران بیاید و از پروژه مهم زیرساختی چون محور ساری- تاکام بازدید بهعمل آورد و اعتباراتی درخصوص این پروژه و همچنین زبالهسوز تعیین کند اما این تازه آغاز کار است و استاندار مازندران و نمایندگان باید پیگیر باشند تا مصوبات این سفر در کوتاهزمان اجرایی شود و گزارش آن نیز به مردم برسد.
امنیت؛ سرمایهای که دیده نمیشود
هفته نیروی انتظامی، فرصتی است برای مکثی کوتاه بر مفهومی که شاید تا زمانی که به مخاطره نیفتد یا از دست نرود، قدر آن را نمیدانیم؛ امنیت. آنگونه در حدیث نبوی آمده است که «سلامت» و «امنیت» دو نعمت ناشناخته هستند.
آقای رئیس جمهور! دلمان خنک شد
عشرت کراری _رئیسجمهور پزشکیان با سخنانی که متکی بر منطق بود، حقایق مهمی را در مجمع جهانی سازمان ملل عنوان کرد که هم لازم بود و هم واجب؛ نتیجه ملاحظات مبتنی بر تعقل و تفکر این شد که پزشکیان به دور از افراط و تفریط بتواند حقایقی را بیان کند تا جهان بداند و بفهمد که جنگ با روشهای قلدرمآبانه در منطقه حاکم شده است و ایران در موضع دفاع مشروع، دست به استفاده از روشی متقابل زده است.