تاریخ ملت‌ها را نه روزهای عادی، که بزنگاه‌های بزرگ می‌سازد و روایت می‌کند، روزهایی که «هیاهو» جای خود را به «تدبیر» می‌دهد و کشور بیش از شعار و سخنرانان پرشور، به مدیران صبور و تصمیم‌گیران خویشتن‌دار نیاز پیدا می‌کند.

ایران در ماه‌های اخیر یکی از دشوارترین و حساس‌ترین مقاطع خود را پشت سر گذاشت؛ دورانی که تهدیدهای خارجی، التهاب‌های داخلی، نگرانی‌های اقتصادی و پیچیدگی‌های سیاسی، هم‌زمان بر دوش نظام حکمرانی کشور سنگینی می‌کرد. در چنین شرایطی، آنچه بیش از هر چیز اهمیت داشت، حفظ ثبات، آرامش و انسجام در ساختار اداره کشور بود.

کشورها در بحران، بیش از آن‌که به صدای بلند نیاز داشته باشند، به اعصاب آرام و تصمیمات منطقی و عملی نیاز دارند و یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های «مسعود پزشکیان» در این دوره، همین آرامش در تصمیم‌گیری، صداقت در رفتار و گفتار و پرهیز از واکنش‌های هیجانی بود. او از همان آغاز فعالیت خود نشان داد که علاقه‌ای به تولید دوقطبی‌های جدید ندارد و ترجیح می‌دهد به جای افزودن بر شکاف‌های موجود، بر نقاط مشترک تکیه کند.

در فضایی که برخی جریان‌های سیاسی از هر رخداد و هر اختلاف نظری برای تشدید تنش‌های داخلی بهره می‌بردند، رییس‌جمهور تلاش کرد زبان گفت‌وگو و وفاق را بر زبانِ تخاصم ترجیح دهد. او بارها نشان داد که می‌توان صدای منتقدان را شنید، با مخالفان سخن گفت و در عین حال از مسیر قانونی اداره کشور خارج نشد.

هنر سیاست در روزگارِ آرامش، اداره امور است؛ اما هنر سیاست در روزگارِ بحران، جلوگیری از فروپاشی اعتماد عمومی است. امروز کمتر کسی تردید دارد که یکی از سرمایه‌های اصلی کشور، اعتماد متقابل میان ارکان مختلف تصمیم‌گیری است. 

رییس‌جمهور در ماه‌های گذشته کوشید میان نهادهای سیاسی، اجرایی، امنیتی و نظامی کشور پلی از همکاری و هم‌افزایی ایجاد کند، رویکردی که در شرایط حساس منطقه‌ای و تهدیدهای خارجی، اهمیت آن دوچندان می‌شود.
در عرصه سیاست خارجی نیز دولت نشان داد که می‌توان میان اقتدار و دیپلماسی جمع کرد. مذاکره را نه به‌عنوان یک هدف، بلکه به‌عنوان ابزاری برای تأمین منافع ملی دنبال کرد و در عین حال بر اصول بنیادین کشور پای فشرد. تجربه جهانی نیز نشان داده است که قدرت واقعی، صرفاً در توان نظامی خلاصه نمی‌شود؛ قدرت زمانی معنا پیدا می‌کند که یک کشور بتواند از همه ابزارهای اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، امنیتی و دیپلماتیک خود به شکلی هوشمندانه بهره بگیرد. دیپلماسی بدون اقتدار دفاعی شنیده نمی‌شود و اقتدار بدون عقلانیت ماندگار نمی‌ماند.

از سوی دیگر، جامعه ایران در سال‌های اخیر با انبوهی از مسائل و بحران‌های اجتماعی و فرهنگی مواجه بوده است. برخورد با این مسایل نیازمند درکی واقع‌بینانه از جامعه و پرهیز از نسخه‌های شتاب‌زده است. رویکرد رییس‌جمهور در بسیاری از این حوزه‌ها مبتنی بر کاهش گسل‌ها و تنش‌های غیرضروری و تلاش برای بازسازی و تقویت سرمایه اجتماعی بوده است؛ سرمایه‌ای که هر حکمرانی موفقی به آن نیاز دارد.

واقعیت آن است که کشور امروز بیش از هر چیز به آرامش، ثبات و همدلی نیاز دارد. مردم انتظار دارند مسئولان به جای منازعات فرسایشی، وقت و توان خود را صرف حل مسائل معیشتی، توسعه اقتصادی و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان کنند.

«مسعود پزشکیان» را می‌توان از جمله سیاست‌مدارانی دانست که بیش از آن‌که به دنبال پیروزی در رقابت‌های سیاسی باشد، دغدغه موفقیت کشور را دارد. شاید به همین دلیل است که ادبیات او، برخلاف بسیاری از سیاست‌مداران، کمتر رنگ انتقام و حذف دارد و بیشتر بر گفت‌وگو، تفاهم و شنیدن استوار است. در روزگار تندبادها، کشتی را کسانی به ساحل می‌رسانند که سکان را محکم نگه دارند، نه آنان که فریاد بلندتری می‌کشند.

به قلم:
** فرماندار ویژه شهرستان بابل