به گزارش سایت تفکر، عشرت کراری مدیر مسئول پایگاه خبری تفکر یادداشتی را منتشر کرد:
چندی پیش یک سریال خارجی میدیدم؛ ماجرای یک خبرنگار_جاسوس بود و وقایع سریال حول مسائل حضور نظامی آمریکا در افغانستان و پاکستان، سیا، طالبان، روسیه و ایران بود.
حالا که شهید اسماعیل هنیه به شکلی تلخ _در حالیکه میهمان کشورمان بود در یک مراسم تشریفاتی و رسمی_ مورد هجوم قرار گرفت؛ نمیدانم چرا مدام ذهنم برمیگردد به این سریال و میرسم به #نفوذ !
شاید اگر این پیشزمینه ذهنی در من نبود الان تصورم به عنوان یک روزنامهنگار این بود که یک حملهی حسابشده و دقیق بود که برای رژیم عوضیِ اسرائیل، بینقص جواب داده است؛ اما مگر ایران یک کشور معمولی محسوب میشود که بتوان به سادگی از پدافندش عبور کرد؟
یک مقام رسمی در سطح شهید هنیه، لایههای محافظتیِ مطمئنی دارد که به سادگی نمیتوان برای رسوخ در آن برنامهریزی کرد؛ مگر اینکه عنصر جاسوس، اطلاعات بسیار ریز از محل اقامت وی، به دشمن داده باشد. نقش نفوذ را نمیتوان دستکم گرفت؛ خاصه اگر فرد نفوذی، خیلی محرم بوده باشد.
هر چه که باشد امروز مراسم تشییع شهید هنیه نشان داد، مردم ما از این که یک میهمان در وطنشان، به این شکل شرارتبار مورد تهاجم قرار گیرد، خشمگین و غمگیناند.
اگر این ترور کثیف کار اسرائیل باشد یا هر جانیِ دیگری که با ایران و وحدت مردم این سرزمین مشکل دارد باید گفت هیچ از آداب و اخلاق جنگ هم نمیداند؛ هیچ. بدینترتیب روز تحلیفِ یک رییسجمهور وحدتطلب و نسبتا محبوب، ختم به یک نیمهشبِ هولناک میشود تا ملت را به وهم و شوکی جدید مبتلا کند.
به هر حال بین دول جهان، جنگ در میگیرد اما آیا در سال ۲۰۲۴ این سبک شبیخون، اوج حقارت یک رژیم نیست؟
بله اوج حقارت است و نه ثابتکردن این مساله، که مثلا در ایران خلا امنیتی یا حفره اطلاعاتی هست!
آنچه اینک التیامبخشِ التهابِ افکار عمومی در داخل کشور است؛ بیشک یافتن نفوذی یا نفوذیهایی است که یافتن آنها از نان شب، واجبتر است؛ همان فرد یا افرادی که با درهمنوردیدن خطوط قرمز کشور، سبب پدید آمدن حسّ ناامنی در کشورمان شدهاند؛ کشوری که برای امنماندن، شهید داده است، جانباز و ایثارگر داده است، اسیر داده است و ...
در این وضعیت هیچ چیزی نباید امنیت را در وطن مخدوش کند که اگر چنین شد ما منتظر علت و عامل هستیم؛ چرا چنین شد و چه کسی به خودش جرات چنین بازی پلیدی را داده است.
شُکوه بهوقتِ رفتن
عشرت کراری/ ظهر دیروز شنبه، روزی سرد از اواخر آبان، جمع عظیمی از هواداران و دوستدارانش را با چشمان و دلهای غمگین، زیر تابوتش گرد هم آورد تا آخرین خیابانی را که میزبان عبورش بود، تلخ و غمگین کنار او قدم بزنند.
این شما و این هم باران
نگاه مدیریت شهری در مازندران اغلب «واکنشی» است تا «پیشگیرانه». بارها شاهد بودهایم پس از بارش باران، ونیزی شدن خیابانهای مرکزی شهرها و تبدیل شدن زیرگذرها به یک استخر، شهردار و فرماندار چکمه به پا و بادگیر به تن، بهصورت کاملاً سرزده با چند عکاس و خبرنگار در این مناطق ظاهر میشوند و تلاش دارند اینگونه القا کنند که با تمام توان مشغول مدیریتِ بحران هستند در حالیکه خودشان بهتر از هر کسی میدانند مشغول نمایش هستند.
رویای مازندران قویتر
عشرت کراری/ اهمیت مازندران بر همهی ایران مشخص است اما گویا تصمیمسازان استان، هنوز به این باور نرسیدند که این استانِ کهن با اساطیر و دانشمندان نامداری که دارد، هرگز درخور جایگاهش توسعه نیافته است و این چیزهایی که امروزه در جهت اقتصاد و گردشگری در استان وجود دارد از بدیهیترین موارد کسب و کار است.