فرماندار شهرستان سیمرغ خبر داد:
سیمرغِ بیسالن
فرماندار شهرستان سیمرغ در اختتامیه جشنواره سراسری فرهنگی هنری سیمرغ که با حضور دو معاون وزیر و دو نماینده مجلس در یکی از سالنهای اداره آموزش و پرورش برگزار شد، گفت: با وجود گذشت بیش از ده سال از شهرستان شدن سیمرغ، هنوز یک سالن آمفیتئاتر در این شهرستان ایجاد نشده است.
به گزارش تفکر، لهراسب رحمتی با بیان اینکه جامعه سالم به فرهنگ پویا نیاز دارد، افزود: فرهنگ هم به دوبال نیاز دارد؛ یک بال، هنر و هنرمندان هستند و بال دوم نیز زیرساختهای فرهنگی است که سیمرغ از این جهت دچار کمبود است.
گفتنی است شهرستان سیمرغ که سابقاً کیاکلا نام داشت و 12 سال قبل و به احترام سیمرغ شجاع دفاع مقدس سردار شهید احمد کشوری، از بخش به شهرستان ارتقا یافت و سیمرغ نام گرفت، با مشکلات و محرومیتهای بسیار دست به گریبان است و ضرورت دارد مدیران استانی و ملی به آن نگاهی ویژه بیندازند.
شهروندان این شهرستان بر این باور هستند که دولت تنها این منطقه را ارتقا به شهرستان داده و برای بسیاری از نیازها و زیرساختهای آن طرح و برنامهای ندارد.
لینک کپی شد
ارسال نظرات
روانِ مردم را خطخطی نکنید !
مجری برنامه «خطخطی» که قرار بود یک برنامه طنز باشد به کشتهشدگان حوادث اخیر توهینی آشکار کرد و همین اهانت موجب شد هم برنامه از کونداکتور شبکه افق حذف و هم مدیر این شبکه عزل شود اما آیا آثار مخرب چنین جملههایی از روح رنجور خانوادههای داغدار و ملت نگران زدوده خواهد شد؟
تحریریه تفکر
«مهارت»؛ پناهگاهِ امنِ توسعه
رویدادهای گذشته بهروشنی نشان داد که هیچ درمانی برای التیام زخمهای اجتماعی، کارآمدتر از «امید به فردا» نیست و این امید جز از طریق «مهارتافزایی» و «اشتغال پایدار» محقق نمیشود. بسیاری از ناآرامیهای ریشهدار، نه با انفعال، بلکه با اقدام پیشگیرانه و سازنده نهادهای آموزشی و اشتغالآفرین درمانپذیرند.
سیدبهنام مهردل
برف، باران و سخاوتِ آسمان
لازم است به خودمان یادآور شویم مصرف بهینه آب هم در بخش کشاورزی و هم در بخش شُرب، وظیفه و تکلیف همگانی است و هیچ مدیر یا شهروندی نباید در این موضوع، مسئولیت قانونی و اجتماعی خود را فراموش کند که این کار ناسپاسی است و چه بسا قهر و غضب طبیعت را به همراه داشته باشد و تا مدتها در حسرت چنین سخاوتی از سوی آسمان بمانیم.
تحریریه تفکر
گردشگرِ آگاه و گردشگریِ مسئولیتپذیر
گردشگری مازندران، بهعنوان یکی از قطبهای اصلی این صنعت سبز در ایران، میانِ دوگانگی قرار دارد: از یک سو، موهبت منابع طبیعی بینظیر و میراث فرهنگی غنی و از دیگر سو، فشار فزاینده توسعه و گردشگری انبوه که موجودیت این سرمایههای طبیعی را تهدید میکند.
محمدرضا حسینی علیآباد