لطفا با مسائل کشوری که درگیر بحران انرژیهای حیاتیست، احساسی برخورد نکنید!
مدیتیشن بر مدارِ بیبرقی
چقدر زشت است در مملکتی مثل ایران که فقط خودمان میدانیم چهاندازه باکلاس و متمدن هستیم؛ ساعتها برای بازگشت آنتن و نتِ موبایل، چشم به گوشی بدوزیم و از آنجا که کار ما و جمعیت بسیاری از مردم کشور، به موبایل گره خورده؛ چشممان نابود، ذهنمان مضطرب و قلبمان نگران است.
به گزارش تفکر؛
قطعی برق برای ساعتهای متمادی آنقدر استرسآفرین ظاهر شده که خشم و عصبانیت از سر و روی ملت میبارد. چرا که همزمان با برق؛ آب، اینترنت، آنتن موبایل و دهتا چیز دیگر هم قطع میشود.
عوارضِ عصبیکننده و تنشزایِ همین یکقلم قطعی برق، برای تا آخر عمرمان کافیست ! مثلا قرار است به یک جلسه مهم بروی و نمیدانی وقتی آماده شدی، ریموت درب پارکینگ کار میکند یا نه !! چه فشاری به سیستم اعصاب تحمیل میشود...
برق که قطع میشود؛ پیوند با زندگی نیز قطع است ! امروزه شمع، کاربرد لاکچری دارد جهت مدیتیشن و شاعرانگی ! صد سال قبل نیست که بنشینیم در تاریکی با نور شمع، دور هم زندگی کنیم، خاطره بگوییم و تخمه بشکنیم.
بنابراین لطفا با مسائل کشوری که درگیر بحران انرژیهای حیاتیست، احساسی برخورد نکنید ! الان هر یک دقیقه قطعی برق، مساویاست با نابودی کسب و کار، تولید و مهمتر از همه روان!
حالا در همین وضع، عدهای چسبیدهاند به برجستهکردن رفتارهای عاطفی مسئولان کشور؛ انگار نه انگار که مردم دارند با این «ناترازیها» خورد و خاکشیر میشوند.
ما ۲ درجه نه؛ چندین درجه کم کردیم آن لعنتیها را...
ما به صرفهجویی پایبندیم در حدی که در خانه، لباسهای پشمی و جورابها را روی هم_ روی هم میپوشیم. ما برای کشورمان همه کار میکنیم.
شما در چه حالید؟! آیا به توسعه زیرساختهای نیروگاهی و افزایش تولید فکر میکنید ؟ آیا میدانید این ناترازی کوفتی تنها با افزایش تولید درمان خواهد شد ؟ مدیتیشن کنید بر مدارِ بیبرقیهایی که قرار را از زندگی مردمتان فراری داده !
روانِ مردم را خطخطی نکنید !
مجری برنامه «خطخطی» که قرار بود یک برنامه طنز باشد به کشتهشدگان حوادث اخیر توهینی آشکار کرد و همین اهانت موجب شد هم برنامه از کونداکتور شبکه افق حذف و هم مدیر این شبکه عزل شود اما آیا آثار مخرب چنین جملههایی از روح رنجور خانوادههای داغدار و ملت نگران زدوده خواهد شد؟
«مهارت»؛ پناهگاهِ امنِ توسعه
رویدادهای گذشته بهروشنی نشان داد که هیچ درمانی برای التیام زخمهای اجتماعی، کارآمدتر از «امید به فردا» نیست و این امید جز از طریق «مهارتافزایی» و «اشتغال پایدار» محقق نمیشود. بسیاری از ناآرامیهای ریشهدار، نه با انفعال، بلکه با اقدام پیشگیرانه و سازنده نهادهای آموزشی و اشتغالآفرین درمانپذیرند.
برف، باران و سخاوتِ آسمان
لازم است به خودمان یادآور شویم مصرف بهینه آب هم در بخش کشاورزی و هم در بخش شُرب، وظیفه و تکلیف همگانی است و هیچ مدیر یا شهروندی نباید در این موضوع، مسئولیت قانونی و اجتماعی خود را فراموش کند که این کار ناسپاسی است و چه بسا قهر و غضب طبیعت را به همراه داشته باشد و تا مدتها در حسرت چنین سخاوتی از سوی آسمان بمانیم.
