tafakkor.ir

کد خبر : 7382
تاریخ خبر : 1405/08/24
شُکوه به‌‌وقتِ رفتن
برای جاودانگی شهرام فهیمی؛ مردی که اوج حضور و همدلی یاران و دوستدارانش، بدرقه‌‌ای درخور برای آرمیدن در آخرین خانه‌اش بود
شُکوه به‌‌وقتِ رفتن
عشرت کراری/ ظهر دیروز شنبه، روزی سرد از اواخر آبان، جمع عظیمی از هواداران و دوستدارانش را با چشمان و دل‌های غمگین، زیر تابوتش گرد هم آورد تا آخرین خیابانی را که میزبان عبورش بود، تلخ و غمگین کنار او قدم بزنند.

به گزارش تفکر،

مرام و مهرِ انسان را در سکوت و حیا زندگی کرد؛ سربه‌زیر و آرام تا لحظه‌ای که نفس‌کشیدن _این رسم زندگانی _ به او اجازه داد. ظهر دیروز شنبه، روزی سرد از اواخر آبان، جمع عظیمی از هواداران و دوستدارانش را با چشمان و دل‌های غمگین، زیر تابوتش گرد هم آورد تا آخرین خیابانی را که میزبان عبورش بود، تلخ و غمگین کنار او قدم بزنند.

در حالی که هنوز وجودش، در چالوس _شهر همیشگی‌اش_ عطر جسمش را می‌پراکند؛ روحش آزاد و خلاص در بی‌کرانگی رها بود و و سرشار از شوق ملاقات با حق...

شهرام فهیمی ساحت زندگی را این‌گونه ترک کرد تا هر که از او خاطره‌ای گفت از روشنی نگاهش بود و زلالی دلش؛ که زهی چنین سعادتی. همچنان که قلبش بسته به دختری بود که او را امید خود می‌دانست و انگیزه چون روح شالیزار؛ اما چون خواست پروردگار بر این قرار بود که قفس تن بشکند و وجود متعلق به سرچشمه‌ی ازلی را به سوی عشق ابدی بپراند‌؛ پس چنان خوش رها شد که دریغ و حسرت بازماندگان ماند و بی‌تابی دوستداران.

شهرام فهیمی، انسانی بود که هوش و کوشش ذاتی‌اش، لحظه‌ای نگذاشت تا دست از کار بکشد و مدام مشغول تلاش معاش بود و جهد اعانت؛ از مطبوعات و رسانه‌‌داری تا تهیه‌کنندگی موسیقی و برپایی کنسرت‌هایی که با مدیریت مبتنی بر اخلاق، رضایت آحاد مردم را جلب می‌کرد.

طبع نویسندگی که از پدر و پدربزرگ به ارث برد را به خوبی پاس داشت، قلم را در جهت شکستن انسان به کار نگرفت و آزادگی را به فرومایگی ترجیح داد. در نهایت، شکوهِ رفتنش نیز، آشنا و غریب را درگیر تاثری توام با حسرتی عمیق ساخت؛ درس‌هایی که تنها «عارف» درک خواهد کرد.

زنده‌بودن اگر نتواند حقیقت زیست شریف و بزرگ‌مقدار برخی انسان‌ها را بنمایاند، مرگ اما گاهی چنان سروصدایی می‌کند که هزاران‌هزار تن، آرزو می‌کنند کاش حیات، فرصت شناخت یکدیگر را فراهم می‌کرد؛ چه سود که انسان، همنشین نسيان است، از همان روز که عهدش با پروردگار جان‌ها را به فراموشی سپرد.
کاش آدمی لحظه‌ای خود را در سکرات مرگ رها سازد؛ تحیری ترسیم کند تا روح دست‌و پا بسته و غافل را به تمرین عشق و رهایی وادارد؛ زندگی جاریست، باشد که حرمت نام انسان، مترادف به مجد و معرفت بماند.