وی با اشاره به ظرفیت‌های اقلیمی و کشاورزی منطقه گفت: زعفران به دلیل نیاز آبی کمتر و ارزش اقتصادی بالا، از محصولات دارای مزیت برای توسعه کشت در مناطق مستعد شهرستان است و آموزش بهره‌برداران، ترویج شیوه‌های اصولی کاشت، داشت و برداشت و بهره‌گیری از دانش فنی کارشناسان، از الزامات افزایش کمی و کیفی تولید این محصول به شمار می‌رود.

 

وی با تأکید بر ضرورت حمایت از تولیدکنندگان افزود: فراهم‌کردن زمینه توسعه سطح زیرکشت، ارائه آموزش‌های تخصصی و حمایت‌های تسهیلاتی و بازاریابی می‌تواند زمینه گسترش زعفران‌کاری و ایجاد فرصت‌های شغلی بیشتری را در مناطق روستایی فراهم کند.

 

 

حمیدرضا دماوندی، یکی از بهره‌برداران زعفران، با اشاره به روند توسعه فعالیت خود گفت: کشت زعفران را از سال ۱۳۹۷ در زمینی به مساحت سه هزار مترمربع آغاز کردم و اکنون سطح زیرکشت به ۵.۲ هکتار رسیده است.

 

وی افزود: عملیات برداشت زعفران از ابتدای آبان‌ماه آغاز شده و پیش‌بینی می‌شود عملکرد تولید در هر هکتار به ۶ تا ۸ کیلوگرم زعفران خشک برسد.

 

این بهره‌بردار با اشاره به نقش زنان روستا در فرآوری محصول گفت: زنان روستایی در مراحل مختلف از چیدن گل‌های زعفران تا جداسازی کلاله‌ها، پاک‌کردن و خشک‌کردن محصول مشارکت دارند و این فعالیت برای تعدادی از خانواده‌های روستایی فرصت اشتغال و درآمدزایی ایجاد کرده است.