«اشکان کریمی» از قائم‌شهر رتبه نخست، «امیرکیان رئیسی بهیان» از آمل رتبه دوم و «امیرحسین جعفری» از بابل رتبه سوم گروه ریاضی را به دست آوردند. علاوه بر این، «نیلیا حیدریان» از آمل رتبه پنجم و «اوستا نوشیروان‌پور» از قائم‌شهر رتبه دهم همین گروه را کسب کردند و به این ترتیب، نیمی از رتبه‌های یک تا دهم گروه علوم ریاضی کشور در اختیار داوطلبان مازندرانی قرار گرفت.

این موفقیت البته به گروه ریاضی محدود نماند. «محمدحسین تقدیسی لاریجانی» از قائم‌شهر نیز رتبه چهارم گروه علوم انسانی را به دست آورد. بر اساس گزارش‌ رسمی منتشرشده از نتایج رتبه‌های برتر، در مجموع ۶ نفر از ۴۰ رتبه برتر پنج گروه آزمایشی، مازندرانی بودند.

این اتفاق، پیش از آن‌که صرفاً یک خبر خوش آموزشی باشد، یک سؤال جدی را پیش روی مسئولان می‌گذارد: وقتی مازندران چنین ظرفیت علمی و آموزشی بزرگی دارد، چرا سهم این استان از امکانات، زیرساخت‌ها و حمایت‌های آموزشی متناسب با این ظرفیت نیست؟

سال‌هاست از استعدادهای درخشان مازندران گفته می‌شود. هر سال دانش‌آموزانی از همین استان در دانشگاه‌های برتر کشور پذیرفته می‌شوند و پرچم توانمندی علمی مازندران را بالا می‌برند؛ اما آیا بعد از انتشار اسامی رتبه‌های برتر، پرونده ماجرا باید بسته شود و همه‌چیز به چند پیام تبریک و تقدیرنامه ختم شود؟
قطعاً خیر.

رتبه برتر، محصول یک روز کنکور نیست. پشت هر رتبه، سال‌ها تلاش دانش‌آموز، خانواده، معلم و مدرسه قرار دارد. بنابراین اگر دانش‌آموزی از قائم‌شهر، آمل یا بابل می‌تواند در رقابت با میلیون‌ها داوطلب کشور در صدر قرار گیرد، باید پرسید چه تعداد استعداد دیگر در مناطق مختلف مازندران به دلیل کمبود امکانات، مشکلات اقتصادی یا نابرابری آموزشی، اساساً فرصت رسیدن به چنین جایگاهی را پیدا نمی‌کنند؟
اینجاست که مسئولیت دستگاه‌های متولی آموزش سنگین‌تر می‌شود.

مازندران نباید فقط هنگام اعلام نتایج کنکور دیده شود. این استان به برنامه مستمر حمایت از استعدادها، تقویت مدارس، تجهیز فضاهای آموزشی، حمایت واقعی از دانش‌آموزان مناطق کم‌برخوردار و سرمایه‌گذاری جدی روی معلمان نیاز دارد.

اگر قرار است هر سال از موفقیت دانش‌آموزان مازندرانی خوشحال شویم، باید به همان اندازه برای فراهم کردن مسیر موفقیت هزاران دانش‌آموز دیگر نیز مسئولیت بپذیریم.

از سوی دیگر، بخش خصوصی و خیّران مدرسه‌ساز نیز نباید تنها به ساخت یک ساختمان آموزشی بسنده کنند. امروز حمایت از آموزش، فقط ساخت مدرسه نیست؛ حمایت از دسترسی دانش‌آموزان به آموزش باکیفیت، فن‌آوری، آزمایشگاه، مشاوره تخصصی و امکانات آموزشی روزآمد است.

موفقیت امسال یک پیام روشن دارد: مشکل مازندران کمبود استعداد نیست. اگر خلائی وجود دارد، باید آن را در جای دیگری جست‌وجو کرد؛ در سیاست‌گذاری، توزیع امکانات، برنامه‌ریزی و شاید مهم‌تر از همه، در میزان توجهی که به آموزش و پرورش این استان می‌شود.

مسئولان مازندران حالا نباید فقط به رتبه‌های برتر افتخار کنند؛ باید از خودشان بپرسند: برای دانش‌آموزی که رتبه یک نشده اما استعداد و انگیزه دارد، چه کرده‌ایم؟ برای دانش‌آموز روستایی و مناطق محروم چه سهمی از این امکانات در نظر گرفته‌ایم؟ و چرا فاصله امکانات آموزشی با ظرفیت واقعی استان همچنان پابرجاست؟

کنکور ۱۴۰۵ نشان داد مازندران می‌تواند در قله بایستد. حالا نوبت مسئولان است که ثابت کنند می‌توانند زیرساخت رسیدن به این قله را برای همه دانش‌آموزان استان فراهم کنند. کسب این رتبه‌ها را باید جشن گرفت و به این دانش‌آموزانِ نخبه، خانواده‌های آنان، مسئولان دستگاه تعلیم و تربیت و معلمان عزیز تبریک گفت؛ اما نباید در عرض تبریک و برگزاری جشن متوقف شد.